Ηλιούπολη: Δεν “έπεσαν” δύο κορίτσια. Μια κοινωνία ΈΠΕΣΕ!!!

 

Δύο κορίτσια. Δύο παιδιά μόλις 17 χρονών.

Η μία κοπέλα δυστυχώ νεκρή, η άλλη να παλεύει για τη ζωή της σε ένα νοσοκομείο!!!

Και εμείς να κοιτάμε τις οθόνες μας σοκαρισμένοι, να λέμε «πώς γίνεται αυτό;», μέχρι να έρθει η επόμενη τραγωδία και να ξεχαστεί κι αυτή.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Γιατί στην Ηλιούπολη δεν έπεσαν απλά από τον 6ο όροφο δύο ανήλικα κορίτσια, η κοινωνία μας έπεσε και έπεσε πολύ χαμηλά. Χάθηκε μια παιδική ψυχή (και μια ακόμα παλεύει να ζήσει) που πιθανότατα φώναζαν καιρό από μέσα τους — και κανείς δεν άκουσε αρκετά δυνατά.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, η μία από τις δύο κοπέλες είχε αφήσει γράμμα. Ένα γράμμα γεμάτο απόγνωση, πίεση, φόβο και ψυχικό βάρος. Λόγια που κανένα παιδί 17 ετών δεν έπρεπε να κουβαλάει μόνο του.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το κορίτσι που έχασε την ζωή της είχε χάσει πρόσφατα και τον πατέρα της. Σκεφτείτε το για λίγο. Ένα παιδί ήδη πληγωμένο από την απώλεια, ήδη χαμένο μέσα στη θλίψη, προσπαθούσε να σταθεί όρθιο σε έναν κόσμο που τρέχει χωρίς να σταματά για κανέναν.

Κι εδώ πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι:

ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ!!!

Όχι μόνο σαν κράτος. Σαν κοινωνία. Σαν άνθρωποι.

Οι γονείς σήμερα δεν ζουν όπως παλιά. Δεν έχουν χρόνο να ανασάνουν. Άνθρωποι 35, 40 και 50 χρονών τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να πληρώσουν λογαριασμούς, ενοίκια, φροντιστήρια, σούπερ μάρκετ. Δύο και τρεις δουλειές. Άγχος. Κούραση. Μόνιμη πίεση.

Και κάπου εκεί χάνεται η επικοινωνία μέσα στο ίδιο το σπίτι.

Όχι επειδή οι γονείς δεν αγαπούν τα παιδιά τους. Το αντίθετο. Τα αγαπούν μέχρι θανάτου. 

Αλλά γυρνούν τόσο εξαντλημένοι ψυχικά που πολλές φορές δεν βλέπουν ότι το παιδί δίπλα τους καταρρέει σιωπηλά.

Ένα παιδί όμως δεν χρειάζεται μόνο λεφτά, ρούχα και ένα τελευταίο κινητό τεχνολογίας.

Χρειάζεται να το ακούσεις.

Να το κοιτάξεις στα μάτια και να καταλάβεις ποτέ λέει «είμαι καλά» ενώ μέσα του διαλύεται.

Και δυστυχώς, μεγαλώνουμε παιδιά που έχουν μάθει να κρατάνε τα πάντα μέσα τους. 

Να φοβούνται να μιλήσουν. 

Να πιστεύουν ότι αν αποτυγχάνουν στις εξετάσεις, αν δεν περάσουν σε μια σχολή, αν δεν είναι «τέλειοι», τότε δεν αξίζουν.

Ποιος τους το πέρασε αυτό;

Πώς φτάσαμε στο σημείο ένα παιδί να φοβάται τόσο πολύ το αύριο ώστε να μην αντέχει να το ζήσει σήμερα;

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.

Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο πολύ πιο σκληρό από εκείνον που μεγαλώσαμε εμείς. 

Από το κινητό τους, από τα social media, από τη μουσική που ακούνε καθημερινά, βομβαρδίζονται με εικόνες βίας, χυδαιότητας, όπλων, ναρκωτικών, μίσους και “εύκολου χρήματος”.

Πολλά τραγούδια της σημερινής παγίδας κουλτούρας δεν μιλούν για όνειρα ή συναισθήματα. 

Μιλούν για εξουσία, βία, σκοτωμούς, μαχαιρώματα, ναρκωτικά και απόλυτη διαφορά για την ανθρώπινη ζωή.

Δεν σημαίνει ότι ένα τραγούδι που θα κάνει κάποιον εγκληματία ή θα οδηγήσει ένα παιδί στην καταστροφή. Όμως όταν ένας έφηβος ακούει καθημερινά ότι «δεν νιώθω τίποτα», ότι «όλα λύνονται με βία», ότι «δεν με νοιάζει κανείς», κάποια στιγμή παγώνει μέσα του.

Κι αυτό είναι το πιο τρομακτικό.

Γιατί βλέπουμε πλέον παιδιά να χτυπούν, να μαχαιρώνουν, να εξευτελίζουν, να αυτοκαταστρέφονται και να αντιμετωπίζουν σαν κάτι φυσιολογικό.

 Σαν να χάθηκε το συναίσθημα. Σαν να έσβησε η ενσυναίσθηση.

Και το σχολείο;

Το σχολείο δεν μπορεί να είναι μόνο βαθμοί, διαγωνίσματα και ύλη.

Οι καθηγητές πρέπει να είναι κοντά στα παιδιά. 

Να καταλαβαίνουν ποτέ ένα παιδί αλλάζει. 

Πότε απομονώνεται.

 Πότε σπάει σιωπηλά.

Δεν γίνεται σε κάθε σχολείο να υπάρχουν μόνο κανόνες αλλά να λείπει η ψυχή.

Χρειαζόμαστε περισσότερους ψυχολόγους στα σχολεία. 

Περισσότερη συζήτηση. Περισσότερη ανθρώπινη επαφή.

Και τα ίδια τα παιδιά πρέπει να καταλάβουν κάτι πολύ σημαντικό:

Δεν είναι αδυναμία να ζητήσεις βοήθεια.

Δεν είναι ντροπή να πεις «δεν είμαι καλά».

Μίλα. Στους γονείς σου. Σε έναν καθηγητή. Σε έναν φίλο. Σε έναν ειδικό. Σε όποιονδήποτε μπορεί να ακούσει πραγματικά.

Γιατί πολλές φορές μια κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα «είμαι εδώ για σένα» μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο ζωντανό.

Η Ηλιούπολη δεν είναι απλά μια είδηση.

Είναι ένα χαστούκι σε όλους μας.

Και αν συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε παιδιά μέσα στην πίεση, στη μοναξιά, στην αδιαφορία και στη σιωπή, τότε ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΙΑΣΑΜΕ ΠΑΤΟ

Φταίμε κι εμείς που βλέπουμε τα παιδιά μας να βουλιάζουν και λέμε «όλα καλά».

Το σοκ δεν γίνεται να ξεπεραστεί, δεν σημαίνει ότι επειδή δεν συμβαίνει το κακό στο σπίτι μου ότι δεν με πονάει. ΠΟΝΑΕΙ.

ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥΣ. ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΜΑΣ ΑΥΤΟ.ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΛΛΗ.

Το ότι μένουν τα παιδιά μου εκεί κοντά με έχει συγκλονίσει ακόμα πιο πολύ.

ΜΑΚΑΡΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΣΩΣΤΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ,ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΠΛΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΌΛΩΝ ΒΕΒΑΙΑ!!!